Regulatory wzrostu zbóż – skuteczna ochrona przed wyleganiem

Antywylegacze do zbóż to środki ochrony roślin skracające źdźbła pszenicy, jęczmienia, żyta i pszenżyta w celu zapobiegania wyleganiu łanu. Regularne stosowanie antywylegaczy w kluczowych fazach rozwoju zbóż (BBCH 25–39) pozwala ograniczyć straty plonu o 20–40% i ułatwia zbiór kombajnowy.

W sklepie Wilkołaziak oferujemy antywylegacze na bazie chlorku chloromekwatu (CCC 750 SL, Antywylegacz płynny 675 SL), trinexapaku etylowego (Moddus 250 EC) i etefonu (Cerone 480 SL). Sprawdź terminy stosowania, dawki i możliwości mieszania antywylegaczy z innymi regulatorami wzrostu roślin.

Jest 1 produkt.

Sortuj wg:

Pokazano 1-1 z 1 pozycji

Szybki podgląd

MEDAX MAX

211,00 zł

Powrót do góry

Dlaczego zboża wylegają?

Wyleganie zbóż polega na trwałym odchyleniu źdźbeł od pionu powyżej 45° i jest jednym z najpoważniejszych czynników obniżających plon zbóż ozimych w Polsce. Nadmiar azotu w glebie powoduje wydłużenie dolnych międzywęźli i osłabienie tkanki mechanicznej źdźbła — roślina rośnie wysoko, ale jej łodyga jest zbyt cienka i miękka, by utrzymać ciężar kłosa.

Gęsty siew nasila ten problem, ponieważ rośliny konkurują o światło i jeszcze bardziej się wydłużają. Silne wiatry z deszczem w fazie kłoszenia i dojrzewania mogą położyć nawet dobrze odżywiony łan, jeśli źdźbła nie zostały wcześniej skrócone regulatorem wzrostu.

Straty plonu wywołane wyleganiem pszenicy sięgają 20–40%. Wyległy łan utrudnia zbiór kombajnem, zwiększa straty osypowe i wydłuża czas żniw. Wilgotne kłosy leżące na glebie sprzyjają fuzariozom i porastaniu ziarna przed zbiorem, co dodatkowo obniża parametry jakościowe surowca. Skuteczne zapobieganie wyleganiu wymaga zastosowania antywylegaczy w odpowiednich fazach rozwojowych zbóż.

Kiedy stosować antywylegacze w zbożach?

Program antywylegania w zbożach ozimych opiera się na dwóch kluczowych oknach aplikacji: zabiegu pierwszym w fazie krzewienia (CCC) i zabiegu drugim w fazie strzelania w źdźbło (trineksapak etylowy lub etefon). Termin zabiegu decyduje o tym, które międzywęźle zostanie skrócone — dlatego precyzja jest kluczowa.

BBCH 25–32 — pierwszy zabieg (CCC)

Pierwszy zabieg antywylegaczem wykonuje się w fazie końcówki krzewienia i początku strzelania w źdźbło (BBCH 25–31). Na tym etapie stosuje się CCC 750 SL lub Antywylegacz płynny 725 SL w dawce 1,0–1,5 l/ha. CCC blokuje syntezę giberelin, skracając dolne międzywęźla, które decydują o stabilności całego źdźbła. Temperatura powietrza podczas zabiegu CCC powinna wynosić powyżej 8°C — w niższych temperaturach pobieranie substancji czynnej przez liście jest zbyt wolne. Optymalny termin to marzec lub początek kwietnia, w zależności od przebiegu pogody i tempa wegetacji.

BBCH 32–39 — drugi zabieg (trineksapak / etefon)

Drugi zabieg regulacyjny przeprowadza się w fazie strzelania w źdźbło, gdy wyczuwalne są 2–3 kolanka (BBCH 32–39). Na tym etapie stosuje się Moddus 250 EC (trineksapak etylowy) w dawce 0,3–0,4 l/ha lub Cerone 480 SL (etefon) w dawce 0,75–1,0 l/ha. Trineksapak hamuje enzym 3β-hydroksylazę giberelinową, skracając środkowe i górne międzywęźla. Etefon uwalnia etylen w tkankach, co skraca i jednocześnie wzmacnia ścianki źdźbła. Optymalny termin to kwiecień lub początek maja.

Uprawa	Zabieg 1 (BBCH)	Substancja	Zabieg 2 (BBCH)	Substancja
Pszenica ozima	BBCH 25–31	CCC 750 SL (1,0–1,5 l/ha)	BBCH 32–39	Moddus 250 EC (0,3–0,4 l/ha)
Jęczmień ozimy	BBCH 30–37	Moddus (0,3–0,4 l/ha)	—	Jeden zabieg wystarczy
Żyto ozime	BBCH 25–31	CCC 750 SL (1,5–2,0 l/ha)	BBCH 32–39	Cerone 480 SL (0,75–1,0 l/ha)
Pszenżyto ozime	BBCH 25–32	CCC 750 SL (1,0–1,5 l/ha)	BBCH 32–39	Moddus 250 EC (0,3–0,4 l/ha)

Jakie antywylegacze wybrać do zbóż?

Wybór antywylegacza zależy od fazy rozwojowej zboża, gatunku uprawy i planowanego programu ochrony. Poniższa tabela przedstawia preparaty dostępne w sklepie Wilkołaziak wraz z substancją czynną, dawką i optymalnym terminem stosowania.

Preparat	Substancja czynna	Stężenie	Dawka w pszenicy	Faza BBCH	Mechanizm
CCC 750 SL	Chlorek chloromekwatu	750 g/l	1,0–1,5 l/ha	25–31	Inhibitor syntezy GA
Antywylegacz płynny 725 SL	Chlorek chloromekwatu	725 g/l	1,1–1,7 l/ha	25–31	Inhibitor syntezy GA
Antywylegacz płynny 725 SL	Chlorek chloromekwatu	725 g/l	1,0–1,5 l/ha	25–31	Inhibitor syntezy GA
Moddus 250 EC	Trineksapak etylowy	250 g/l	0,3–0,4 l/ha	32–39	Inhibitor 3β-hydroksylazy GA
Cerone 480 SL	Etefon	480 g/l	0,75–1,0 l/ha	37–51	Generator etylenu
Medax Max	Trineksapak + proheksadion	75 g/l + 50 g/l	0,5–1,0 l/ha	30–39	Podwójny inhibitor GA

Dawkowanie antywylegaczy w zbożach

Dawka antywylegacza zależy od gatunku zboża, odmiany, intensywności nawożenia azotem i warunków pogodowych.

Pszenica ozima wymaga dwóch zabiegów: CCC w dawce 1,0–1,5 l/ha w BBCH 25–31 oraz Moddus 250 EC w dawce 0,3–0,4 l/ha w BBCH 32–39.
Jęczmień ozimy reguluje się jednorazowo trineksapakiem (Moddus 250 EC 0,3–0,4 l/ha) w BBCH 30–37 — jęczmień jest wrażliwszy na CCC niż pszenica i stosowanie chlorku chloromekwatu w tym gatunku wymaga ostrożności z dawką (maksymalnie 1,0 l/ha).
Żyto ozime, jako gatunek o najdłuższych źdźbłach, wymaga wyższych dawek CCC (1,5–2,0 l/ha) i często drugiego zabiegu efetonem (Cerone 480 SL) w BBCH 37–51.

Przy dzieleniu dawki CCC na dwa zabiegi (np. 0,75 l/ha + 0,75 l/ha) uzyskuje się lepsze skrócenie niż przy jednorazowej aplikacji pełnej dawki. Odstęp między zabiegami CCC powinien wynosić 10–14 dni. Trzeba jednak pamiętać, aby postepować według zaleceń na ulotce.

Mieszanie antywylegaczy z fungicydami i herbicydami

Antywylegacze na bazie CCC można bezpiecznie łączyć z herbicydami sulfonylomocznikowymi (tribenuron, metsulfuron) i preparatami hormonalnymi (MCPA, dikamba) w jednej mieszance zbiornikowej. Łączenie CCC z fungicydami do zbóż z grupy triazoli (tebukonazol) wymaga redukcji dawki CCC o około 30%, ponieważ triazole same blokują syntezę giberelin i wzmacniają efekt regulacyjny. Trineksapak etylowy (Moddus 250 EC) bezpiecznie mieszany jest z fungicydami T1 i T2 bez konieczności redukcji dawki — to najczęściej stosowane połączenie w praktyce. Etefon (Cerone 480 SL) stosuj najlepiej osobno lub z nawozem dolistnym, ponieważ w mieszaninach z herbicydami chwastobójczymi może wykazywać antagonizm.

Przed każdym mieszaniem antywylegacza z innym środkiem ochrony roślin wykonaj test fizycznej kompatybilności w słoiku: zmieszaj niewielkie ilości preparatów w proporcjach odpowiadających cieczy roboczej i obserwuj przez 30 minut, czy nie tworzą się kłaczki, osad lub rozwarstwienie.

Najczęściej zadawane pytania o antywylegacze do zbóż

Jaka temperatura jest wymagana do oprysku CCC?

CCC (chlorek chloromekwatu) wymaga temperatury powietrza powyżej 8°C w dniu zabiegu i przez 2–3 dni po aplikacji. Optymalna temperatura dla CCC to 10–18°C. W temperaturze poniżej 8°C pobieranie substancji przez liście jest zbyt wolne i zabieg nie skróci źdźbła. Trineksapak (Moddus 250 EC) i etefon (Cerone 480 SL) są mniej wrażliwe na temperaturę — wymagają temperatury powyżej 8–10°C dla pełnej skuteczności.

Czy można mieszać CCC z herbicydem?

CCC 750 SL można bezpiecznie mieszać z herbicydami sulfonylomocznikowymi (tribenuron, metsulfuron) i preparatami hormonalnymi (MCPA, 2,4-D). Mieszanie z herbicydami ogranicza liczbę przejazdów po polu i obniża koszty ochrony. Nie mieszaj CCC z herbicydami graminicydowymi (fenoksaprop, pinoksaden) — mogą wystąpić objawy fitotoksyczności.

Kiedy jest za późno na antywylegacz w pszenicy?

Na CCC jest za późno po fazie BBCH 32 (drugie kolanko wyczuwalne). Na trineksapak (Moddus 250 EC) — po BBCH 39 (liść flagowy w pełni rozwinięty). Na etefon (Cerone 480 SL) — po BBCH 51 (początek kłoszenia). Stosowanie antywylegacza po przekroczeniu tych faz nie daje efektu skrócenia i może obniżyć plon przez stres rośliny. Jeśli przegapiłeś termin CCC, zastosuj Moddus 250 EC w BBCH 32–37 jako zabieg ratunkowy.